ben bazen bi şeylere bulanırım.. sanırsın onunla nefes alır, onunla yıkanırım. yatınca aklıma onu getirir, uyanınca ilk onu hatırlarım. içtiğim çaya rengini verir, üşüyünce ona sarınırım. kırmızı ışıktan sarıya onu düşünür, karanlık olunca onu yakarım.
böyle tepeden tırnağa bulanırım yani...
dünya onun etrafında döner, eksenim olur, ona hiç düşünmeden bulanırım bende.
böyle tepeden tırnağa..
böyle hesapsız kitapsız..
belki ondan enerji toplar, hayat alırım. elimi değdirdiğim yer yeşerir, o zaman anlarım.
beni güldürürse çok güler, ağlatırsa çok ağlarım, e haliyle yani ona bulanmışım...
hiç uykum gelmez, başım ağrımaz
yorulunca ona yaslanırım.
sonra bazen akar etrafımdan usul usul bulandıklarım.
rüzgarı o zaman farkederim, birden uyku bastırır..
bir üşüme alır beni, bakarsın soğuktan donarım.
neye sarınsam olmaz öyle zamanlar, bi şeylere bulanmam lazım.
yalandan bulanırım bir şeylere ama olmaz, tutmaz onu aklım..
pusarım olduğum yere.
bulanmak lazım bir şeylere
bazen bastığın yeri göremeyecek,
ne yediğini anlamayacak kadar kendini unutup,alıp birşeylere bulanmak lazım.
kara kışa yakalanmadan onla uyuyup uyanmak, otobüslerde hiç sıkılmadan ona bulanmış vaziyette, bir şeyi düşünmek lazım.
diyorum ya işte
tepeden tırnağa bulanmak lazım bir şeylere..
Wednesday, November 29, 2006
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment